Ścinawa miasto, które czuje Bluesa

Od roku 1523 r. gdy to Jan Turzo sprzedał księstwo wołowskie wraz ze Ścinawą Fryderykowi II, księciu legnicko-brzeskiemu odtąd ziemie te włączone zostały do księstwa legnickiego.

Ścinawa pozostała we władaniu książąt legnickich do 1675 r., gdy zmarł ostatni książę z linii piastowskiej i miasto stało się własnością Habsburgów. Po 1741 r. miasto znajdowało się w państwie pruskim. Ścinawa była stolicą powiatu, który obejmował także ziemie leżące na prawym brzegu Odry, 1.X.1932 r. znaczna część powiatu ścinawskiego wraz ze Ścinawą została włączona do powiatu wołowskiego.

Ścinawa (osada handlowa, przez którą przebiegały dawne szlaki handlowe: Wysoka i Niska Droga) po raz pierwszy została wymieniona w źródłach 22 listopada 1202 r. (Stinav) w dokumencie papieża Innocentego III potwierdzającym czynsz płacony klasztorowi cystersek w Trzebnicy. Dziesięcina ze Ścinawy zostaje potwierdzona klasztorowi trzebnickiemu przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Henryka w dokumencie z 6 kwietnia 1203 r., jak również jeszcze raz w 1235 r.

Ścinawa była siedzibą książąt do 1489 r. Zamek, a wcześniej gród, książęcy wzniesiony został na obszarze należącym do okręgu Georgendorf ( Jeżowa - obecny obszar miasta na wschód od Zimnicy w kierunku Odry).

Nie jest to źródłowo potwierdzone, ale niewykluczone, że Ścinawa została założona na prawie niemieckim ok. 1215 r. W 1263 r. od księcia Konrada I głogowskiego miasto otrzymało prawo magdeburskie, natomiast odnowienie „praw” nastąpiło w 1348 r.
Około 1220 r. bracia z zakonu Świętego Ducha wystawili przed bramami miasta szpital. W 1248 r. wymieniony został w dokumentach proboszcz tutejszej parafii Simon, a 2 lutego 1259 r. Wójt. W 1259 r. osada została określona mianem „villa". Jako „civitas" miejscowość nazwana została w dokumencie z 1285 r., natomiast w 1350 r. pojawiło się określenie „oppidum". Z 1307 r. pochodzi wzmianka o wójtostwie dziedzicznym - wynikającym z prawa magdeburskiego - wymieniony został wówczas wójt Szymon. W dokumentach z lat 1291 i 1295 wymieniona została mennica książęca w Ścinawie, w 1310 r. miasto posiadało pieczęć miejską. W 1307 r. wzmiankowane było istnienie łaźni, w 1348 r. młyna.

Umocnienie pozycji mieszczaństwa ścinawskiego nastąpiło pod koniec XIV wieku po przejęciu władzy sądowniczej, która wcześniej spoczywała w rękach kasztelana. W 1251, 1253 i 1257 r. w źródłach jako kasztelan na zamku wymieniony został Petricus; następnie w latach 1257-1262 wymieniany był graf Budiwoi, a po nim w latach 1278-1280 burggrabia Simon Gallicus; wiadomości o kasztelanie ścinawskim Hertwigu pochodzą z 1286 i 1287 r., w 1297 r. — wzmiankowany był Hertwic von Nostitz; kolejne wzmianki pochodzą z 1337 r. Prawdopodobnie ten okręg grodowy powstał dopiero w 2 poł. XIII w. i istniał do 1 ćw. XIV w., obejmując również część dystryktu wołowskiego na prawym brzegu Odry oraz południową część wzgórz wińskich.

Od połowy XV wieku rada miejska posiadała już większość przywilejów. Od pocz. XVIII wieku miasto miało także prawo wydawania wyroków śmierci - stąd przed bramami miasta wystawiono szubienicę (tzw. „górka szubieniczna" na południe od miasta). Rdzeń mieszczaństwa tworzyli w średniowieczu rzemieślnicy - w mieście rozwijało się głównie sukiennictwo (do pocz. XIX w.), także browarnictwo. W 1375 r. nad Odrą powstały młyny papiernicze.
O istnieniu szkoły parafialnej w mieście wiadomo już w 1450 r. Pierwsza wzmianka o istnieniu szkoły ewangelickiej pochodzi z 1542 r.; w 1632 r. została spalona i odbudowana - poświęcenie nowej siedziby nastąpiło w 1656 r. W 1802 r. spalił się drewniany budynek szkoły, w związku z czym magistrat zakupił w 1822 nową siedzibę.